Kolaż zbudowany z przyczepionych do płótna kości różnej wielkości wpisanych w poziomy owal jest rodzajem wanitatywnej martwej natury. Tło jest czarne, a zwierzęce kości ułożone w owal pomalowano różnymi kolorami farby przy pomocy specjalnej maszyny rozpylającej. Krytycy zwracają uwagę na wysmakowane koloryt oraz kompozycję obrazów z tego okresu. Te właściwości prac kontrastują z ich tragicznym przesłaniem. Łączone są zazwyczaj z holokaustem i przeżyciami Sterna z czasów wojny. Mówi się, że artysta próbuje zobrazować śmierć, a kości zwierząt są nawiązaniem do ludzkich szczątków. Sam Stern w 1972 roku powiedział: „Moje kompozycje form zabitych uprzytamniają, że codziennie jesteśmy Kainami”. Potwierdzeniem tej tezy są tak drastyczne tytuły innych płócien, jak Statek kanibali czy Wieża kanibali.

Rama oraz pleksiglas składają się na przestrzenną kompozycję, którą można traktować jako asamblaż. Widzowie mogą oglądać w niej swe odbicie, przez co stają się częścią pracy.