Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

Barbara Kasten. Postabstrakcja to pierwsza tak obszerna wystawa twórczości amerykańskiej artystki w tej części Europy — a zarazem powrót do miejsca, które przed laty pomogło ukształtować jej artystyczny język. Przekrojową prezentację 100 prac Barbary Kasten w różnych mediach – fotografii, rzeźbie i instalacji – uzupełnia interwencja artystki w przestrzeni klatki schodowej Zachęty.

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.  

W jaki sposób sztuka współczesna opisuje czas przejścia od dzieciństwa do dorosłości i problemy, z którymi mierzą się dziś osoby nastoletnie? Czy narzędzia artystyczne mogą im pomóc w budowaniu relacji i tworzeniu alternatywnych form komunikacji w chaotycznym świecie natłoku obrazów i informacji? Czy są w stanie dać realne wsparcie w przeżywanych przez nich kryzysach emocjonalnych i przywrócić poczucie sprawczości?

Języki z wody to instalacja audio-wideo Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, w której społeczny Chór w Ruchu tworzony przez osoby słyszące i Głuche, wykona interpretacje kodów komunikacyjnych i pieśni wielorybów – jednocześnie w językach fonicznym angielskim i międzynarodowym migowym (IS). Projekt poszukuje alternatywnych sposobów komunikacji, inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.

Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.