Obraz doskonale wpisuje się w jednorodny dorobek artysty, tworzony podczas pracy z Gruppą. Dzieło jest utrzymane w „dzikiej”, ekspresyjnej stylistyce, malowane mocnymi barwami, podejmuje problematykę egzystencjalną i symboliczną – jeden z wątków, które zajmowały Pawlaka nie tylko w tym okresie, lecz także w całej jego twórczości. Kompozycja składa się z trzech graficznie przedstawionych elementów – dłoni, ptaka, postaci ludzkiej namalowanych jednak do góry nogami tak, jakby spadały – przywołuje eschatologiczne skojarzenia.