Twórcy tradycyjnie pojętej rzeźby (będącej dziedzictwem przeszłości) po II wojnie światowej kontynuowali klasyczne jej widzenie, ale niemal równolegle — od II połowy lat 50 XX wieku — pojawiły się realizacje będące spełnieniem postulatów awangardy poprzez eksperymenty formalne i materiałowe, poszerzające obszar znaczeniowy rzeźby. Dzięki temu w latach 60 XX w. ujawniły się realizacje, których istotną częścią były działania aktywizujące widza, m.in. happening, kompozycje przestrzenno-muzyczne i inne. W twórczości kontynuatorów szeroko pojętej formy rzeźbiarskiej skupiają się najważniejsze problemy związane z przemianami zachodzącymi w sztuce do dnia dzisiejszego. Zmiany dotyczą zarówno sposobu realizowania form w związku z otoczeniem, sferą dźwięku, jak i podejmowanej tematyki oraz społecznej roli rzeźby.

Anna M. Leśniewska —  doktor nauk humanistycznych, historyk i krytyk sztuki, wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Badania nad sztuką współczesną prowadziła w Pracowni Plastyki Współczesnej Instytutu Sztuki PAN , a następnie w Muzeum Narodowym w Warszawie. Pracę naukową łączy z praktyką kuratorską. Jest autorką ponad 40 wystaw, w których podejmuje zagadnienia związane z szeroko rozumianą sztuką przestrzeni  m.in. w Zachęcie — Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Narodowym w Warszawie, Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie. Od 1993 roku jest członkiem Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA (Association Internationale des Critiques d’Art).