Program filmowy towarzyszący wystawie „Polska” na eksport pokazuje „drugą stronę” mitu budowanego na zewnątrz przez miesięcznik „Polska”. Wszechobecna w PRL cenzura ingerowała we wszystkie sfery życia, w tym, oczywiście, w działalność kulturalną. W polskiej kinematografii zapis cenzorski często nakładany był na już ukończone dzieła. Od połowy lat 40. do lat 80. zakazem rozpowszechniania objętych zostało kilkadziesiąt filmów. Dzięki powołanym na fali odwilży, w 1956 roku, Zespołom Autorów Filmowych twórcy mieli szansę realizować filmy w zgodzie z autorską wizją, jednak część z nich trafiała na półki. Powody takiej decyzji mogły być zarówno polityczne, jak i obyczajowe. Ów splot twórczej wolności i działań cenzorskich pokazujemy na przykładzie wybranych „półkowników”.

Niedzielne igraszki, reż. Robert Gliński, Polska, 1983, 54 min

Rok 1953. Na warszawskim podwórku grupa dzieci bawi się w niedzielę. Miasto właśnie obiegła wieść o śmierci Stalina. Gruby Józek, który wybiera się do Rabki, informuje kolegów, że „jedzie na pogrzeb”. Obwieszony odznaczeniami wojskowymi swojego ojca i ojca kolegi, przejmuje władzę na podwórku. Jednak medal Virtuti Militari (skrzętnie skrywane w domu przez ojca Rycha) na piersi chłopca zauważa współpracownik UB. Pozornie niewinna zabawa ściąga uwagę władz na rodziców Józka.

Debiut fabularny Roberta Glińskiego to czaro-biały film średniometrażowy zrealizowany właściwie w jednej lokalizacji — na podwórku warszawskiej kamienicy. Jego bohaterami są dzieci, które w swoich zabawach niczym lustro odbijają zachowania dorosłych. Niewinne igraszki okazują się realnie niebezpieczne, a okrucieństwo świata dorosłych przenika do świata dzieci. Zrealizowany 30 lat po śmierci Stalina, w roku zniesienia stanu wojennego w Polsce, dramat Glińskiego za swoją polityczną wymowę został zatrzymany przez cenzurę. Jego oficjalna premiera odbyła się w 1988 roku, jednak w rok wcześniej film był prezentowany m.in. na festiwalach w Gdyni i Manheim, gdzie zdobył nagrody.