Sztuka Doroty Podlaskiej jest narracyjna i często czerpie inspirację z osobistych przeżyć. Wystawa składa się z kilku cykli obrazów, które odnoszą się do zwyczaju notowania przez artystkę wszystkiego, co widzi i co przeżywa. Łączy je też technika akwareli, którą autorka odkryła kilka lat temu i która dała jej większą swobodę w malowaniu. „Pamiętniki” to obrazy zobaczone, przeżyte i zmyślone. Zmyślenie jest źródłem serii „W przyszłym wcieleniu chcę być b-bojem”, w której namalowała niemożliwe do spełnienia marzenia.

Wystawa Krzysztofa Gila podejmuje złożone zagadnienie getta w jego współczesnym znaczeniu. Dawniej getta stanowiły fizycznie wyodrębnione części miast, często otoczone murami i odcięte od reszty przestrzeni miejskiej. Obecnie pojęcie to ma przede wszystkim wymiar socjologiczny i odnosi się do ubogich dzielnic dużych metropolii, zamieszkiwanych przez grupy wykluczone, które mają ograniczony dostęp do zasobów społecznych i obniżony standard życia.