Alienacje albo następnym razem pożar

13.07 – 29.09.2019 Alienacje albo następnym razem pożar

Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki

kuratorka: Maria Brewińska
współpraca: Michał Kubiak
realizacja wystawy: Krystyna Sielska
artyści: John Akomfrah, Allora & Calzadilla, Yuri Ancarani, Clément Cogitore, Camille Henrot, Arthur Jafa, Angelika Markul

Tytuł wystawy składa się z dwóch części określających jej tematyczny zakres. Pierwsza wprowadza pojęcie alienacji służące niektórym perspektywom badawczym do opisu współczesnego społeczeństwa w jego różnorodności wynikającej ze złożonego charakteru otaczającej nas rzeczywistości: globalnej, konsumpcyjnej, informacyjnej, postindustrialnej, wirtualnej, ponowoczesnej, itd. Pojęcie to od schyłku XIX wieku, a u zarania nowoczesności, wpisuje się w jeden z jej nurtów krytycznych — alienacji człowieka w społeczeństwie nowoczesnym w efekcie negatywnych zmian zachodzących wskutek narastającego uprzedmiotowienia i kapitalizacji wszystkich wartości i relacji. W refleksji tej dominuje pogląd o braku takiej organizacji społeczeństwa, by spełniało ono potrzeby człowieka w ich pełnym i autentycznym wymiarze. W konsekwencji pojęcie to nie opisuje już indywidualnego doświadczenia wyobcowania, ale w diagnozie badaczy dotyczy choroby zbiorowej.

Wyalienowanie w perspektywie subiektywnej wyraża się poprzez brak poczucia rzeczywistości i utratę prawdziwego kontaktu ze światem zewnętrznym, ale także konformizm, uległość wobec fałszywych autorytetów; wysoki poziom lęku i chroniczny niepokój przy chwiejnej samoocenie; sprowadzenie ludzkiej wyjątkowości do wartości przedmiotu i kategorii liczb; wyobcowanie procesu produkcji w wyniku rewolucji korporacyjnej i alienacji indywidualnej własności prywatnej; zastąpienie wartości użytkowej przedmiotu wartością wymienną, itd. Konformistyczne postawy mają poważne psychologiczne konsekwencje w postaci wyobcowania wobec własnego „ja”, ale także wobec innych ludzi, w szczególności w relacjach wyznaczanych różnicami na tle rasowym, etnicznym, geograficznym, ekonomicznym, genderowym, pokoleniowym, ideologicznym, kulturowym. Napięcia z tym związane regulowane są przymusem dominacji i kontroli, masowej produkcji i gigantycznej konsumpcji, przy szybkim zaspokajaniu coraz bardziej sztucznych potrzeb. Alienacja opisuje związek między strukturą społeczno-ekonomiczną, gospodarką kapitalistyczną nastawioną jedynie na zyski, a jednostką, której brakuje poczucia identyczności z sobą samym. Już nie pojęcie alienacji, lecz daleko posunięta wsobność połączona z chciwością określa współczesne przemiany mające negatywne konsekwencje dla całej ziemskiej cywilizacji — ziemskiej, bo wciąż mamy nadzieję na odkrycie życia w kosmosie…

[[MORE]]

W wyniku przemian w ostatnich trzech dekadach alienacja dotyczy wszystkich wymiarów ludzkiej aktywności. Geneza tak szeroko definiowanego pojęcia tkwi w braku racjonalnego panowania człowieka nad własnym rozwojem, który nie nadąża za wysokimi osiągnięciami technologicznymi. Świat staje się już nie obcą wobec jednostki siłą — to człowiek oddala się od świata poprzez rabunkową eksploatację jego zasobów i brak zwyczajnej, »ludzkiej« troski o naturę i utrzymanie istnienia innych zamieszkujących ziemię gatunków, co w konsekwencji zagraża gatunkowi ludzkiemu.

W tym momencie negatywnych zmian, kiedy publikowane są alarmujące raporty o katastrofie zagrażającej Ziemi, koncepcja alienacji totalnej pokazuje konieczność zwrotu — działania — gdyż zagrożenia są tak poważne, że mogą skutkować wielkim »pożarem«. Druga część tytułu odnosi do tej kwestii i została zaczerpnięta z tekstu amerykańskiego pisarza Jamesa Baldwina opublikowanego w „The New Yorker” w listopadzie 1962 roku:

„Musimy założyć, że dziś wszystko spoczywa w naszych rękach — nie mamy prawa sądzić inaczej. Jeśli my — myślę teraz o stosunkowo świadomych białych i stosunkowo świadomych czarnych, którzy jak kochankowie muszą dodawać sobie świadomości — spełnimy teraz nasz obowiązek, możemy — choć jest nas tylko garstka — skończyć z koszmarem rasowym, zdobyć nasz kraj i zmienić historię świata. Jeśli teraz nie odważymy się na wszystko, dotknie nas biblijne proroctwo, o którym śpiewał niewolnik: Bóg dał Noemu znak tęczy. Nigdy więcej deszczu — następnym razem pożar!”

Pomijając charakterystyczny kaznodziejski ton pisarza, jego przekonania i myśli, odnoszące się co prawda do konfliktów rasowych sprzed półwiecza, ale wciąż aktualne we współczesnym świecie i podejmowane w m.in. twórczości artystycznej, służą jako najważniejszy trop prowadzący do koniecznego zwrotu w dziejach ludzkości. Pozostając w stanie alienacji — wyobcowania względem siebie, innych i otoczenia — procesy degradacji będą tylko postępować. Czy jesteśmy w stanie przełamać wsobność, zatrzymać już obecnie globalne procesy alienacji i upodmiotowić wartości i relacje? Czy w kontekście alienacji politycznej, dążeń autorytarnych oraz ich negatywnego, hamującego wpływu na procesy demokratyzacji jesteśmy w stanie zawrócić na drogę tolerancji i afirmacji? Czy biała rasa podzieli się władzą? Czy jesteśmy zdolni dokonać zwrotu strukturalnego w fazie komercyjnej organizacji społeczeństwa, która w kapitalizmie osiągnęła swój szczyt?

Wystawa składa się z siedmiu filmów wybitnych i uznanych artystów; niektóre prezentowane są po raz pierwszy. Ukazują na różne sposoby kondycję ludzi, ziemi, to, co tracimy i czego pragniemy, skutki różnych odmian alienacji, jakich dzisiaj doświadczamy globalnie. Uświadamiają nam przyczyny wyalienowania, mechanizmy destrukcyjnych ludzkich zachowań, przywołując historyczne i współczesne zdarzenia mające wpływ na stan dzisiejszego świata. Prace te wpisują się w zróżnicowany nurt alienacyjnej krytyki współczesnej kultury, której celem jest odsłonięcie prawdy o często zakłamanych aspektach rzeczywistości. Stoją za nimi różnice polityczne, ekonomiczne, rasowe, genderowe, a także przemoc, chciwość, antyhumanizm. W tym mieści się również izolacja od natury i jej dewastacja realnie zagrażająca całej planecie. W pracach na wystawie, jak i przede wszystkim we współczesnym kontekście społeczno-politycznym, wybrzmiewają poglądy Josepha Conrada, który już na przełomie XIX i XX wieku uchwycił uniwersalne mechanizmy związane z globalizacją, mroczne strony cywilizacyjnego postępu: imperializm, terroryzm, grabieżcza eksploatacja, wszystkie te jądra ciemności, gdzie pod płaszczykiem rozwoju trwa okrutny wyzysk. Na wystawie pojawia się też wątek kosmiczny — pragnienie nawiązania kontaktu z „obcymi” wynikające z naszego poczucia izolacji, ale również chęć ekspansji pozaziemskiej, co wydaje się paradoksalne przy braku harmonii na Ziemi. Inny wątek to poszukiwanie korzeni, prapoczątku człowieka, być może jako antidotum na alienację, ale też naznaczone trudnościami, chaosem, natłokiem informacji i zwyczajną niemożnością dotarcia do prawdy. Ważny w kontekście wystawy jest rasizm oraz problematyka kolonialna i postkolonialna jako przykład wielorakiej „zdrady” człowieczeństwa. W wymiarze indywidualnych i grupowych doświadczeń alienacyjna krytyka kultury dotyka kwestii przywrócenia godności i równego traktowania każdego człowieka, prawa do życia w zgodzie z własnymi przekonaniami. Ukazując procesy dezalienacji, jak ucieczka w wyrafinowane bogactwo, odrzucenie czy zwolnienie z obowiązku rozumienia innych, wystawa nie pokazuje tylko katastroficznej (choć jakże realnej) wizji. Jej finałem jest akt przeciwdziałania wyobcowaniu także poprzez asertywność, opór, siłę ciała i ducha. Moc, jaka w nas drzemie — jednostkowa oraz kolektywna — musi wybrzmieć w katarktycznym zrywie. W przeciwnym razie bowiem, jak pisał Baldwin, następnym razem pożar!


Wystawy
4/7

Prace na wystawie

  • Zdjęcie pracy John Akomfrah, Morze zawrotów głowy, 2015, trójkanałowa barwna instalacja wideo HD, dźwięk 7.1, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films; dzięki uprzejmości Lisson Gallery
    John Akomfrah, Morze zawrotów głowy, 2015, trójkanałowa barwna instalacja wideo HD, dźwięk 7.1, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films; dzięki uprzejmości Lisson Gallery
  • Zdjęcie pracy John Akomfrah, Morze zawrotów głowy, 2015, trójkanałowa barwna instalacja wideo HD, dźwięk 7.1, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films; dzięki uprzejmości Lisson Gallery
    John Akomfrah, Morze zawrotów głowy, 2015, trójkanałowa barwna instalacja wideo HD, dźwięk 7.1, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films; dzięki uprzejmości Lisson Gallery
  • Zdjęcie pracy John Akomfrah, Morze zawrotów głowy, 2015, trójkanałowa barwna instalacja wideo HD, dźwięk 7.1, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films; dzięki uprzejmości Lisson Gallery
    John Akomfrah, Morze zawrotów głowy, 2015, trójkanałowa barwna instalacja wideo HD, dźwięk 7.1, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films; dzięki uprzejmości Lisson Gallery
  • Zdjęcie pracy Jennifer Allora & Guillermo Calzadilla, Wielka cisza, 2014, widok wystawy Allora & Calzadilla: Intervals, Philadelphia Museum of Art; The Fabric Workshop and Museum, 2014, dzięki uprzejmości artystów i The Fabric Workshop and Museum, fot. Carlos Avendaño
    Jennifer Allora & Guillermo Calzadilla, Wielka cisza, 2014, widok wystawy Allora & Calzadilla: Intervals, Philadelphia Museum of Art; The Fabric Workshop and Museum, 2014, dzięki uprzejmości artystów i The Fabric Workshop and Museum, fot. Carlos Avendaño
  • Zdjęcie pracy Jennifer Allora & Guillermo Calzadilla, Wielka cisza, 2014, widok wystawy Allora & Calzadilla: Intervals, Philadelphia Museum of Art; The Fabric Workshop and Museum, 2014, dzięki uprzejmości artystów i The Fabric Workshop and Museum, fot. Carlo Avendaño
    Jennifer Allora & Guillermo Calzadilla, Wielka cisza, 2014, widok wystawy Allora & Calzadilla: Intervals, Philadelphia Museum of Art; The Fabric Workshop and Museum, 2014, dzięki uprzejmości artystów i The Fabric Workshop and Museum, fot. Carlo Avendaño
  • Zdjęcie pracy Yuri Ancarani, Wyzwanie, kadr wideo, 2016, dzięki uprzejmości artysty oraz Galerie Isabella Bortolozzi
    Yuri Ancarani, Wyzwanie, kadr wideo, 2016, dzięki uprzejmości artysty oraz Galerie Isabella Bortolozzi
  • Zdjęcie pracy Yuri Ancarani, Wyzwanie, kadr wideo, 2016, dzięki uprzejmości artysty oraz Galerie Isabella Bortolozzi
    Yuri Ancarani, Wyzwanie, kadr wideo, 2016, dzięki uprzejmości artysty oraz Galerie Isabella Bortolozzi
  • Zdjęcie pracy Clément Cogitore, Zamorskie zaloty, 2017, kadr wideo, produkcja: Paryska Opera Narodowa – scena 3/Les Films Pélléas, dzięki uprzejmości artysty oraz galerii Evy Hober i galerii Reinharda Hauffa
    Clément Cogitore, Zamorskie zaloty, 2017, kadr wideo, produkcja: Paryska Opera Narodowa – scena 3/Les Films Pélléas, dzięki uprzejmości artysty oraz galerii Evy Hober i galerii Reinharda Hauffa
  • Zdjęcie pracy Clément Cogitore, Zamorskie zaloty, 2017, kadr wideo, produkcja: Paryska Opera Narodowa – scena 3/Les Films Pélléas, dzięki uprzejmości artysty oraz galerii Evy Hober i galerii Reinharda Hauffa
    Clément Cogitore, Zamorskie zaloty, 2017, kadr wideo, produkcja: Paryska Opera Narodowa – scena 3/Les Films Pélléas, dzięki uprzejmości artysty oraz galerii Evy Hober i galerii Reinharda Hauffa
  • Zdjęcie pracy Arthur Jafa, SZCZYT, kadr wideo, 2013
    Arthur Jafa, SZCZYT, kadr wideo, 2013
  • Zdjęcie pracy Arthur Jafa, SZCZYT, kadr wideo, 2013
    Arthur Jafa, SZCZYT, kadr wideo, 2013
  • Zdjęcie pracy Arthur Jafa, SZCZYT, kadr wideo, 2013
    Arthur Jafa, SZCZYT, kadr wideo, 2013
  • Zdjęcie pracy Angelika Markul, Ziemia opuszczenia, 2014, widok instalacji, Muzeum Sztuki w Łodzi, fot. Bartosz Górka, dzięki uprzejmości artystki
    Angelika Markul, Ziemia opuszczenia, 2014, widok instalacji, Muzeum Sztuki w Łodzi, fot. Bartosz Górka, dzięki uprzejmości artystki
Przewodnik po wystawie

SALA 1 

John Akomfrah, Morze szaleństwa, 2015, trójkanałowa instalacja wideo HD, dźwięk, 48ʹ30ʺ, © Smoking Dogs Films, dzięki uprzejmości Lisson Gallery
Premiera filmu odbyła się w 2015 roku na Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji. Monumentalny tryptyk porusza problemy niewolnictwa, kolonializmu i postkolonializmu, ekologii, kryzysu migracyjnego. W warstwie wizualnej kojarzy się z dokumentem historycznym bądź przyrodniczym — łączy nagrania archiwalne z nowymi zdjęciami inspirowanymi estetyką romantyzmu. Powstawał w okresie masowego exodusu uchodźców, dlatego podnosi kwestię znaczenia wód morskich jako świadka ludzkich tragedii i okrucieństw — cmentarza milionów niewolników, więźniów, uchodźców. Motyw ten ukazany w kontekście historycznym, a także współczesnych zdarzeń na tle problemów politycznych i rasowych jest jednym z najważniejszych w twórczości artysty. Film podejmuje również problem nadmiernej eksploatacji zasobów naturalnych, chciwości i nieetycznych połowów.

SALA 2 

Arthur Jafa, SZCZYT, wideo, 2013, 8ʹ12ʹʹ, dzięki uprzejmości artysty i Gavin Brown’s Enterprise
Film ten można uznać za jedno z najwybitniejszych dzieł ostatniej dekady. Powstał w technice found footage — zmontowany z ponad 800 zdjęć zapożyczonych z różnorakich mediów. Obrazy emitowane są w rytmie elektronicznych dźwięków DJ-a Roberta Hooda, w szybkim pulsującym tempie przypominającym bicie serca. Wyznaczający skomplikowaną ontologię „czarnego potencjału” APEX jest efektem szeroko zakrojonych badań artysty nad „czarną” kulturą i estetyką. W większości drastyczne zdjęcia budzą silny emocjonalny oddźwięk i pokazują zainteresowanie Jafy wstrętem i sublimacją w kontekście nieustannie trwających konfliktów na tle rasowym.


SALA 3 

Angelika Markul, Ziemia opuszczenia, 2014, wideo, 2ʹ53ʹʹ, dzięki uprzejmości artystki 
Film powstał w obserwatorium ALMA na pustyni Atacama w Chile na wysokości 5000 metrów n.p.m., gdzie ponad 60 teleskopów rejestruje gwiazdy i planety rodzące się w obłokach gazu, odległe galaktyki formujące się na krańcach obserwowalnego Wszechświata. Tytuł pracy odnosi się do wierzeń rdzennych mieszkańców Ameryki Łacińskiej, dla których Ziemia jest zaledwie początkiem dalszego życia w kosmosie. Film prezentuje obraz rozgwieżdżonego nieba, jego głębię dominującą nad linią mrocznego ziemskiego pejzażu. To jedna z prac na wystawie dotykająca kwestii natury pozaziemskiej, jej niedostępności, niezależności. Usytuowanie na stosunkowo niewielkim obszarze pustyni wielu anten teleskopowych ukazuje ingerencję ludzi w naturę, chęć zawładnięcia kosmosem nie tylko w celach poznawczych. Doświadczenie nieskończoności kosmosu wywołuje tam uczucie głębokiego osamotnienia, izolacji, ale i potrzebę alienacji — odosobnienia w celu doświadczenia spokoju, medytacji, wglądu we własne wnętrze. Projekcji towarzyszy dźwięk szumu kosmicznego.

SALA 4 

Allora & Calzadilla, Wielka cisza, 2014, trójkanałowe wideo HD, 16ʹ22ʺ, dzięki uprzejmości artystów i kurimanzutto
„Wielka cisza” to określenie paradoksu Fermiego, badacza opisującego sprzeczność pomiędzy wysokim szacunkiem prawdopodobieństwa istnienia cywilizacji pozaziemskich przy jednoczesnym braku obserwowalnych śladów tego życia w kosmosie w postaci sond, statków czy sygnałów. „Gdzie oni są?” — pytał Enrico Fermi już w 1950 roku. Film zestawia obraz potężnego teleskopu w obserwatorium Arecibo w Portoryko (nadającego i odbierającego sygnały z kosmosu) z obrazami portorykańskiego lasu tropikalnego zamieszkanego przez zagrożone wyginięciem papugi: amazonki niebieskoskrzydłe. Film powstał we współpracy z pisarzem science fiction Tedem Chiangiem. W odpowiedzi na dociekania, dlaczego szukamy przejawów życia w kosmosie, pozostając jednocześnie głuchymi na sygnały innych gatunków żyjących na Ziemi, napisał on tekst towarzyszący instalacji, w którym narratorami są papugi. To z ich perspektywy poznajemy paradoksalną sytuację — determinację ludzi, jeśli chodzi o kosztowne poszukiwania życia pozaziemskiego, a jednocześnie ich karygodne zaniechania względem istot żyjących obok. 

SALA 5 

Camille Henrot, Grosse Fatigue, 2013, wideo (kolor, dźwięk), 13ʹ
Film powstał w trakcie pobytu artystki w Smithsonian Institution w Waszyngtonie. Prezentuje wybór zdjęć zaczerpniętych z bazy tej instytucji i z internetu, pojawiających się w szybkim tempie w zakładkach przeglądarek komputerowych. Tematem prowadzonych w internecie poszukiwań były początki świata ukazane poprzez zdjęcia antropologicznych artefaktów, zestawione z obrazami współczesnej kultury tworzącymi przypadkowe znaczenia i relacje. Koncentracja na zasobach wiedzy skatalogowanych w sieci ukazuje ją jako rodzaj nowoczesnej, niedającej się przyswoić synkretycznej encyklopedii, w której dotarcie do początków uniwersum jest trudne ze względu na nadmiar pojawiających się informacji. Film powstał we współpracy z poetą Jacobem Brombergiem; jego tekst recytuje muzyk Akwetey Orraca-Tetteh.

oryginalna muzyka: Joakim
głos: Akwetey Orraca-Tetteh
tekst powstał we współpracy z Jacobem Brombergiem
producent: kamel mennour, Paris/London; z dodatkowym wsparciem Fonds de dotation Famille Moulin, Paris
produkcja: Silex Films
Srebrny Lew, 55 Biennale Sztuki w Wenecji, 2013
projekt zrealizowany w ramach Smithsonian Artist Research Fellowship Program, Washington
specjalne podziękowania dla Smithsonian Archives of American Art, Smithsonian National Museum of Natural History, Smithsonian National Air and Space Museum 
© ADAGP Camille Henrot
dzięki uprzejmości artystki, Silex Films i kamel mennour, Paris


SALA 6 

Yuri Ancarani, Wyzwanie, wideo, 69ʹ, 2016, dzięki uprzejmości artysty oraz Galerie Isabella Bortolozzi
Film powstał w Katarze, jednym z najbogatszych krajów świata. Pokazuje życie elit do niedawna mało znanego rejonu, w którym kumuluje się duża część globalnego kapitału, m.in. w nieruchomościach czy sztuce. Nie ma w nim jednak odniesień do polityki, gospodarki, ekonomii czy pomnażającej kapitał pracy — to niewidzialna sfera, którą poza obiektywem realizują inni. Film jest zapisem kilkuletniej obserwacji współczesnej męskiej kultury arabskiej: miejskiego stylu życia arabskich szejków, w ramach którego organizują wyścigi samochodowe na pustynnych wydmach, wyprawy złotymi harleyami, ale również uprawiają sokolnictwo — arystokratyczne hobby o wielowiekowej tradycji. Sceny z życia codziennego zamożnych Arabów mają wymiar antropologiczny— eksponują wyrafinowane dobra materialne, zaawansowane technologie zapewniające określony styl życia i realizację pasji w przestrzeni pustynnego krajobrazu. 

SALA 7 

Clément Cogitore, Les Indes galantes (Zamorskie zaloty), 2017, wideo, 5ʹ26ʹʹ, produkcja: Paryska Opera Narodowa — scena 3/Les Films Pélléas, dzięki uprzejmości artysty oraz Galerie Eva Hober i Galerie Reinhard Hauff 
Tytuł filmu został zapożyczony z barokowej opery-baletu Jeana-Philippe’a Rameau Les Indes galantes (1735), której tematem jest miłość wędrująca po świecie, ścigana przez boga wojny Marsa. Scena tańca nawiązuje do aktu czwartego zatytułowanego Dzicy i najsłynniejszego fragmentu muzycznego całej opery, w którym tancerze przebrani za Indian wykonywali taniec fajki i pokoju. Powstał on znacznie wcześniej, z okazji wizyty w Paryżu w 1725 roku delegacji wodzów Indian z Ameryki Północnej, podczas której „dzicy” prezentowali m.in. tańce plemienne: pokoju, wojny i zwycięstwa. Za miłosnymi i frywolnymi historiami w operze Rameau kryją się XVIII-wieczne narodziny globalizmu, międzykontynentalny i egzotyczny kontekst odkryć geograficznych, kolonializm, niewolnictwo i narastająca eksploatacja innych rejonów świata. Cogitore wykorzystuje wątki opery i przede wszystkim jako tło dźwiękowe libretto czwartego aktu, wprowadza jednak współczesne motywy z historii Ameryki Północnej. Tancerze w jego filmie to młodzi ludzie różnych ras wykonujący krump — improwizowaną formę tańca z gett Los Angeles, która narodziła się w trakcie rozruchów po pobiciu Rodneya Kinga w 1991 roku i eskalacji represji ze strony policji. Spontaniczna choreografia ciał i spotęgowana ekspresja stają się językiem ciał fizycznych, społecznych, politycznych — formą protestu możliwą do podjęcia w każdych czasach i wobec różnych szkodliwych zjawisk i zachowań. Film nasycony energią tańca i muzyki zamyka wystawę, wzywając poniekąd do protestu, oporu i działań wymierzonych przeciwko mechanizmom alienacji.

Powiązane wydarzenia
  • Grafika wydarzenia: Czwartek przed pożarem 6/7
    22.08 (CZW) 18:00
    Czwartek przed pożarem 6/7
    Spotkanie wokół filmu „Wyzwanie” Yuri Ancaraniego
    Zachęta – Narodowa Galeria SztukiZachęta
  • Grafika wydarzenia: Niedzielne oprowadzanie z przewodnikiem
    25.08 (ND) 12:15
    Niedzielne oprowadzanie z przewodnikiem
    Zachęta – Narodowa Galeria SztukiZachęta
  • Grafika wydarzenia: Czwartek przed pożarem 7/7
    29.08 (CZW) 18:00
    Czwartek przed pożarem 7/7
    Spotkanie wokół filmu „Ziemia opuszczenia” Angeliki Markul
    Zachęta – Narodowa Galeria SztukiZachęta
  • Grafika wydarzenia: Saturday ArtWalk
    31.08 (SOB) 17:00
    Saturday ArtWalk
    Oprowadzanie w języku angielskim
    Zachęta – Narodowa Galeria SztukiZachęta
  • Wnętrze sali wystawowej; jest ciemno, na pierwszym planie zarys kilku sylwetek zwiedzających; w tle trzy ekrany obok siebie, na których wyświetlane są filmy: obrazy w odcieniach niebieskiego i zielonego.
    04.09 (ŚR) 17:00
    Sztuka dostępna. Spotkanie dla osób niewidomych na wystawie „Alienacje albo następnym razem pożar”
    Zachęta – Narodowa Galeria SztukiZachęta
Powiązane materiały
  • Grafika obiektu: Zachęta. Lipiec, sierpień, wrzesień 2019
    mediateka / foldery / teksty
    Zachęta. Lipiec, sierpień, wrzesień 2019
    Magazyn
  • Grafika obiektu: Alienacje albo następnym razem pożar
    mediateka / plakaty
    Alienacje albo następnym razem pożar
E-KSIĘGARNIA
  • 5,00 złZachęta lipiec, sierpień, wrzesień 2019

Informacje

Alienacje albo następnym razem pożar
13.07 – 29.09.2019

Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki
pl. Małachowskiego 3, 00-916 Warszawa
Zobacz na mapie

Godziny otwarcia:
wtorek – niedziela godz. 12–20
czwartek – wstęp wolny    
kasa biletowa czynna do godziny 19.30 

 

 

Partnerzy:
British Councilinstytut francuskiinstytut włoski

Sponsor:
rigips