Jacek Damięcki jest autorem stwierdzenia, że „architektura to dyrygowanie kosmosem, a nie rozstawianie dupereli w krajobrazie”. Na monograficznej wystawie zatytułowanej Makroformy doświadczamy niezwykłego rozmachu i wizjonerskiego podejścia, z jakim architekt projektował przestrzeń. Jego budowle, mające ewoluować wraz z mieszkańcami i otaczającym je krajobrazem, były tworzone bardziej na skalę kosmiczną niż ludzką. Tymczasem na wystawie Kaligrafie społeczne zobaczymy architekturę w zupełnie innym wydaniu: niejednokrotnie jest ona niemym świadkiem ludzkiego dążenia do destrukcji, bądź też do wyrażania dominacji nad danym terenem. Te dwa zupełnie różne światy — utopijny, obecny w projektach i teoriach oraz rzeczywisty, niedoskonały, obarczony ludzką skłonnością do błędu — uświadamiają jak ważną rolę pełni w ludzkim życiu architektura. Jest ona nie tylko elementem przestrzeni, ale przede wszystkim ma służyć schronieniu i poczuciu bezpieczeństwa. 

prowadzenie: Magdalena Zięba