Program filmowy towarzyszący wystawie Zmiana ustawienia został zainspirowany tematem ekspozycji, która pokazuje historię polskiej scenografii w kontekście zmieniającego się myślenia o przestrzeni — teatralnej i społecznej. Film, jako medium często czerpiące z literatury i teatru, posługuje się innymi środkami do budowy przestrzeni. To nie tylko scenografia i kostium, lecz również kadr, praca kamery oraz montaż. W programie pokażemy filmy pięciu polskich twórców — dziś już klasyków kina (ale też teatru) — zachęcając widzów do spojrzenia na nie również pod kątem formy filmowej i jej autorskiego charakteru.   

Ostatni dzień lata, reż. Tadeusz Konwicki, Polska, 1958, 59 min
film z napisami w języku angielskim

Na opustoszałej plaży spotykają się młody mężczyzna i dojrzała kobieta. Oboje naznaczeni wojennymi doświadczeniami, próbują odnaleźć drogę do siebie. On pragnie zbliżyć się do niej, ona — boi się bliskości. Czy kilka wspólnych godzin pozwoli im zapomnieć o przeszłości?

Ostatni dzień lata to debiut reżyserski wybitnego pisarza Tadeusza Konwickiego. Zrealizowany niemal po amatorsku, z niewielką ekipą i dwójką aktorów — Janem Machulskim oraz Ireną Laskowską — w 1958 okazał się nowym otwarciem w polskim kinie. Teatralny w jedności czasu i miejsca akcji, stylistyką nawiązywał do rodzących się wówczas ruchów nowofalowych. Naturalna sceneria, bezimienni bohaterowie oraz uważność w obserwacji ich relacji pozwoliły nie tylko zbliżyć się do nich, ale też po mistrzowsku oddać psychologię postaci oraz zbudować kontekst dla ich wzajemnej relacji. Eksperyment Konwickiego do dziś uważany jest za jeden z pierwszych tytułów tzw. szkoły polskiej. Doceniony został także za granicą, otrzymując w 1958 Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych i Krótkometrażowych w Wenecji oraz nagrodę główną dla filmu eksperymentalnego na EXPO 58 w Brukseli.