--> kup bilet godz. 10-13
--> kup bilet godz. 13-16
--> kup bilet godz. 16-19

Zapraszamy Państwa na wyjątkowe warsztaty prowadzone przez Karolinę Mełnicką w jej pracowni szkła przy Grochowskiej 23/31. Podczas warsztatów uczestnicy wykonają sami małe formy szklarskie zarówno pracując manualnie jak i wykorzystując własny oddech do tworzenia definiowanych przez niego brył. Uczestnicy będą pracować w metodzie lampworku.  

• Zajęcia odbywają się w grupie 3-osobowej, co zapewnia bardzo indywidualny kontakt z nauczycielką  
• Na początku prowadząca przedstawi zasady BHP i udzieli instrukcji dotyczących bezpieczeństwa 
• Na warsztatach zostaną przedstawione i omówione narzędzia, materiały i metody tworzenia szkła oraz zdobienia masy szklanej 
• Czas trwania: 3 godziny 
• Praca na gorącym szkle wymaga skupienia, bowiem uczestnicy mają ograniczony czas, w którym można uformować przedmiot. 

Karolina Mełnicka – urodzona w 1988 roku artystka tworząca konceptualną sztukę krytyczną. Na wystawie „Szklane domy dla przemycanych zwierząt” w TRAFOstacji Sztuki w Szczecinie (2019) wraz ze Stachem Szumskim zaprojektowała serię obiektów – rzeźb, które stają się elementami wystroju akwariów dla wodnych stworzeń porzuconych przez swoich hodowców.  

W latach 2019–2026 realizowała cykl szklanych prac odnoszących się do politycznego i społecznego wymiaru architektury oraz pamięci. Inspirując się m.in. zanikającym krajobrazem blokowisk, architekturą miejsc rozrywki i osobistymi archiwami, podejmowała temat przenikania się doświadczenia jednostkowego z pamięcią zbiorową, nostalgii oraz przemian społecznych i przestrzennych. Jej prace prezentowane były na licznych wystawach w kraju i za granicą, m.in. w Czechach, Japonii i Meksyku. 

Przez ostatnie lata zajmowała się pojęciem eventu organizując wydarzenie łączące muzykę i sztuki wizualne traktując je jako nowe medium artystyczne. W 2025 roku stworzyła przestrzeń, w której tworzy i edukuje wykorzystując palnikowe metody pracy ze szkłem.

 Warsztaty towarzyszą wystawie Odwrażliwianie Karoliny Grzywnowicz. 

Karolina Grzywnowicz w wywiadzie dla Vogue Polska mówi: Jest problem z tym, jak przedstawić zapach na wystawie. W tym wypadku to zapach traumy, więc nie mógł być rozpylany, musiał być zamknięty w szczelnych pojemnikach, a szkło idealnie się do tego nadaje. Chciałam też zapach zamknięty w naczyniach połączyć z krajobrazem, w którym dochodzi do tych traumatycznych wydarzeń. Wybrałam głazy narzutowe z Puszczy Białowieskiej – przeniesione ze Skandynawii przez lodowiec mają w sobie zapisaną historię migracji. Z Puszczy przywieźliśmy je do Krosna, do huty szkła o ponadstuletniej tradycji z największą ręczną produkcją na świecie. Dostałam najlepszy zespół hutników. Nadmuchiwali szkło bezpośrednio na głazy, bo zależało mi na tym, żeby na butli odcisnęły się ślady kamienia i krajobrazu puszczy. Jednocześnie dmuchane szkło to fizyczny zapis oddechu, który jest nie tylko fundamentalny dla podtrzymania życia, lecz także ważny, jeżeli chodzi o radzenie sobie ze stresem i atakami paniki. Ciekawe wydawało mi się zderzenie materii: surowego, twardego, nieszlifowanego kamienia z czystą, ale kruchą formą szkła. Zwłaszcza że oba materiały pochodzą z tego samego minerału, czyli kwarcu”.