Praca należy do większego cyklu Zbiory, w którym artysta analizował granice
medium rysunku i nakreślał nowe możliwości jego gry z rzeczywistością.
Zafascynowany konceptualizmem traktował sztukę jako intelektualną
metodę „opisywania” i reprezentowania świata za pomocą znaków, liczb
i rygorystycznej metodologii. Rysunek dawał mu elementarną możliwość
zapisu kształtu i swojej wizji na dwuwymiarowej powierzchni, gdzie
przedstawienie ogranicza jedynie wielkość arkusza papieru, wyobraźnia twórcy
i czas niezbędny do stworzenia skończonego dzieła. „Jeśli mogę narysować
najprostszy przedmiot, bryłę, np. sześcian, to czyż nie mogę narysować
dwóch, pięciu, stu, tysiąca, dziesięciu tysięcy? […] Staram się uporządkować,
określić, zamknąć w jednoznacznym zidentyfikowaniu poprzez cyfry, to,
co stworzyłem. W pewnym momencie kontrola staje się coraz trudniejsza,
ilość przedmiotów jest coraz większa, coraz trudniej nad nimi zapanować,
uporządkować je. Zaczynają żyć samoistnie” — pisał o pracach z tego cyklu.