Eugeniusz Get-Stankiewicz w swoich pracach graficznych bardzo często
wykorzystywał autoportret. Wizerunek artysty pojawia się we wszystkich
okresach jego twórczości w różnych ujęciach — jako twarz, popiersie bądź
cała postać — stanowiąc nośnik wielu treści. Całe dzieło Geta-Stankiewicza
ma bardzo osobisty wymiar, niezależnie od tego, czy dane prace zaliczają
się do grafiki użytkowej (plakaty, ilustracje), czy realizowane były na
własne, „wewnętrzne zamówienie”. Jego słynne autoportrety zabarwione
ironią i humorem odwoływały się do dziedzictwa kultury i sztuki oraz
współczesnych autorowi realiów polityczno-społecznych, dlatego
często odczytywano je jako zaangażowane i krytycznie komentujące
aktualną rzeczywistość. Get-Stankiewicz zaliczany jest przez historyków
sztuki do przedstawicieli wczesnych tendencji postmodernistycznych
w sztuce polskiej i twórców nowej figuracji.