> Kup bilet

Polska szkoła tkaniny dużo zawdzięcza polskiej wełnie. Surowa i gruba łatwo  poddawała się wyobraźni artystek. Dawała  gęstość i oryginalną fakturę, trudną do uzyskania z przemysłowej przędzy oraz pięknie przyjmowała naturalne barwniki. 

Nie było łatwo ją zdobyć przed laty, ale teraz chyba jeszcze trudniej. W końcu ilość owiec zmalała w Polsce prawie 20 krotnie. Kryzys nie dotyczy Polski, ale całego uprzemysłowionego świata.

Jak to się stało, że zapomnieliśmy o wyjątkowych właściwościach wełny, a tę lokalną, często starych ras owiec, pozwalamy wyrzucać? Zachłysnęliśmy się nowoczesnością — łatwością użytkowania, miękkością i urodą sztucznych tkanin. Skusiły nas luksusowe, wcześniej niedostępne merynosy, kaszmiry, angory i alpaki, w związku z czym w całej Europie wełna z rodzimych ras owiec nie jest właściwie wykorzystywana. Wśród producentów panuje przekonanie o niskich walorach tego surowca, wypieranego przez wełnę z Australii i Nowej Zelandii, Ameryki Południowej czy Chin oraz włókna sztuczne. Kiedy runo lokalnych owiec jest wyrzucane, ograniczany jest wypas, maleje bioróżnorodność, a tradycyjne rasy owiec są zagrożone. Ludzie tracą źródła utrzymania, społeczności samowystarczalność, dostęp do żywego kulturowego dziedzictwa, wraz z nimi odporność na kryzysy i godność. Takie historie powtarzają się w każdym europejskim kraju, ale ja chciałabym opowiedzieć te, które mają dobre zakończenie… 

Ewa i Anna Gołębiowskie "Z szacunku do wełny"  > czytaj cały tekst

O drogach wyjścia, pasjonatach wełny, wełnianych innowacjach i o tym, jaką rolę odgrywa w tym design opowie Ewa Gołębiowska, współtwórczyni Zamku Cieszyn, wiceprezeska Stowarzyszenia Projektowego SPFP i wełniana aktywistka. 

Rok 2026 został ogłoszony przez Organizację Narodów Zjednoczonych Międzynarodowym Rokiem Pasterstwa i Pasterzy. Z tej okazji zachęcamy do umilenia uczestniczenia w spotkaniu własnymi robótkami i pracami tekstylnymi.