Program filmowy towarzyszący wystawie Zmiana ustawienia został zainspirowany tematem ekspozycji, która pokazuje historię polskiej scenografii w kontekście zmieniającego się myślenia o przestrzeni — teatralnej i społecznej. Film, jako medium często czerpiące z literatury i teatru, posługuje się innymi środkami do budowy przestrzeni. To nie tylko scenografia i kostium, lecz również kadr, praca kamery oraz montaż. W programie pokażemy filmy pięciu polskich twórców — dziś już klasyków kina (ale też teatru) — zachęcając widzów do spojrzenia na nie również pod kątem formy filmowej i jej autorskiego charakteru.   

Sanatorium pod Klepsydrą, reż. Wojciech Jerzy Has, Polska, 1973, 119 min
film z napisami w jęz. angielskim

Do sanatorium doktora Gotarda, w którym leczył się kiedyś nieżyjący Jakub, przyjeżdża jego syn Józef. Wizyta w ośrodku staje się jednocześnie tajemniczą podróżą w świat już nieistniejący — w którym ojciec żyje, a Józef znów jest małym chłopcem konfrontującym się ze swoimi marzeniami i rozczarowaniami.

Sanatorium pod Klepsydrą jest adaptacją prozy Brunona Schulza — wyjątkową, bo w autorskim ujęciu Wojciecha Hasa. Reżyser od końca lat 50. konsekwentnie w swoim kinie budował oddzielny i rozpoznawalny filmowy świat. Po spektakularnym Rękopisie znalezionym w Saragossie (1964), czyli adaptacji „nieadaptowalnego” palimpsestu Jana Potockiego, oraz Lalce (1968) — ekranizacji powieści Bolesława Prusa, sięgnął w 1973 roku po opowiadania Schulza. Surrealistyczna proza autora Sklepów cynamonowych nie mogła znaleźć lepszego adaptatora. W Sanatorium pod Klepsydrą wyobraźnia Schulzowska i Hasowska spotykają się, tworząc niezwykłą opowieść o podróży w czasie i przestrzeni. Współautorem scenografii był współpracujący z Hasem od 1959 roku Jerzy Skarżyński — malarz, scenograf teatralny i filmowy. Film prezentowany był w konkursie głównym festiwalu w Cannes, gdzie został wyróżniony Nagrodą Jury.