Program filmowy towarzyszący wystawie Zmiana ustawienia został zainspirowany tematem ekspozycji, która pokazuje historię polskiej scenografii w kontekście zmieniającego się myślenia o przestrzeni — teatralnej i społecznej. Film, jako medium często czerpiące z literatury i teatru, posługuje się innymi środkami do budowy przestrzeni. To nie tylko scenografia i kostium, lecz również kadr, praca kamery oraz montaż. W programie pokażemy filmy pięciu polskich twórców — dziś już klasyków kina (ale też teatru) — zachęcając widzów do spojrzenia na nie również pod kątem formy filmowej i jej autorskiego charakteru.   

Pożegnanie jesieni, reż. Mariusz Treliński, Polska, 1990, 98 min

Młody pisarz Atanazy Bazakbal jest zafascynowany piękną Helą Bertz, która romansuje z księciem Prepudrechem. Mimo prowadzonej między Bazakbalem i Helą erotycznej gry, pisarz zaręcza się z polską szlachcianką Zofią Osłabędzką. Dekadencki świat bohaterów stoi jednak w obliczu zagłady, gdy do pałacu Bertzów zbliżają się zbrojne oddziały komunistów.

Proza Stanisława Ignacego Witkiewicza nie jest łatwa do adaptacji filmowej. W historii polskiego kina tylko dwukrotnie sięgnięto do powieści autora Szewców — w 1990 Pożegnanie jesieni przeniósł na ekran Mariusz Treliński, zaś w 2003 z Nienasyceniem próbował zmierzyć się Wiktor Grodecki. Artystycznie obronił się tylko Treliński, którego film nie tylko idealnie oddaje klimat twórczości Witkacego, ale też doskonale wpisuje się w stylistykę kina postmodernistycznego (co na przełomie lat 80. i 90. było w Polsce ewenementem). Dekadenckie, katastroficzne, przerysowane Pożegnanie jesieni jest opowieścią zarówno o końcu pewnego świata, jak i o lęku przed utratą wolności oraz totalitaryzmami. Ten lęk był stale obecny w twórczości Witkacego, a Treliński po mistrzowsku uchwycił to na ekranie — również w historycznym momencie, kiedy kończył się komunizm w Polsce. Za swój kinowy debiut reżyser otrzymał Nagrodę im. Andrzeja Munka.