Program filmowy towarzyszący wystawie „Polska” na eksport pokazuje „drugą stronę” mitu budowanego na zewnątrz przez miesięcznik „Polska”. Wszechobecna w PRL cenzura ingerowała we wszystkie sfery życia, w tym, oczywiście, w działalność kulturalną. W polskiej kinematografii zapis cenzorski często nakładany był na już ukończone dzieła. Od połowy lat 40. do lat 80. zakazem rozpowszechniania objętych zostało kilkadziesiąt filmów. Dzięki powołanym na fali odwilży, w 1956 roku, Zespołom Autorów Filmowych twórcy mieli szansę realizować filmy w zgodzie z autorską wizją, jednak część z nich trafiała na półki. Powody takiej decyzji mogły być zarówno polityczne, jak i obyczajowe. Ów splot twórczej wolności i działań cenzorskich pokazujemy na przykładzie wybranych „półkowników”.

Ósmy dzień tygodnia, reż. Aleksander Ford, Polska/RFN, 1958, 83 min

Koniec lat 50. Piotr i Agnieszka kochają się, jednak nie mają miejsca, w którym mogliby być sami. On bez mieszkania, ona — kątem u rodziców z bratem alkoholikiem i sublokatorem. Piotr szuka dla nich jakiegoś lokum, lecz kolejne niepowodzenia załamują Agnieszkę. Czy los się do nich uśmiechnie?

Ósmy dzień tygodnia to „półkownik” rekordzista — na swoją premierę film Aleksandra Forda czekał 25 lat. Podobno zakaz cenzorski w 1958 spowodowała negatywna reakcja samego Władysława Gomułki niezadowolonego z tego, jak na ekranie ukazana została ówczesna rzeczywistość. Zrealizowany przez jednego z najbardziej cenionych reżyserów (również przez PRL-owską władzę), był adaptacją wydanej w 1954 roku powieści Marka Hłaski — gwiazdy młodej polskiej literatury. Pisarz podjął się także roli współscenarzysty filmu, zaś w postać Piotra wcielił się bardzo popularny już wówczas Zbigniew Cybulski.  Agnieszkę zagrała niemiecka aktorka Sonia Ziemann, która na planie poznała Hłaskę — swojego drugiego męża. Film był koprodukcją z zachodnioniemiecką firmą CCC-Film.