Spotkanie tłumaczone na PJM przez Joannę Ciesielską

Od romantyzmu znaczenie miejsca tworzenia rośnie. Przedstawienia pracowni artystów mogły stawać się odtąd dziełami o zasadniczej wadze (Courbet, Malczewski i wielu innych). Co więcej, w kulturze nowoczesnej sama pracownia mogła stawać się samoistnym "dziełem", pozostającym w niepewnej relacji z tymi rodzącymi się w niej, właściwymi "dziełami". Pracownie udostępnia się publicznie, nawet przenosi do muzeów lub w nich rekonstruuje. Romantyczna jaskinia tworzenia należy do trwałych mitów kultury. I jest mitem żywym.

Andrzej Pieńkos — doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Pracuje w Zakładzie Teorii Sztuki Instytutu Historii Sztuki UW. Prowadzi badania nad sztuką i kulturą artystyczną Europy XVIII–XX wieku. Główne obszary jego zainteresowań: kultura Oświecenia; pracownia, dom artysty, przestrzeń tworzenia; dzieje kolekcjonerstwa i początki muzeów; nowoczesne obrazowanie pejzażu i jego związki z narodzinami turystyki i nowych sposobów widzenia; relacje obrazu i literatury w XIX wieku; polska i europejska rzeźba XIX i XX wieku; narodziny fotografii i nowych mediów; przełom ok. 1900. Inicjator i współredaktor serii wydawniczej „Dzieje myśli o sztuce. Biblioteka klasyków”. Zajmuje się przede wszystkim sztuką francuską, szwajcarską i skandynawską. Od 2016 kieruje Ośrodkiem Badań nad Epoką Stanisławowską w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Członek Komitetu Głównego Olimpiady Artystycznej i polskiej sekcji AICA. Autor książek: Okropności sztuki. Nowoczesne obrazy rzeczy ostatecznych (Gdańsk 2000), Śmierć w malarstwie polskim (Wrocław 2002), Dom sztuki. Siedziby artystów w nowoczesnej kulturze europejskiej (Warszawa 2005), Tracona moc obrazu czyli epizody nowoczesnego realizmu (Warszawa 2012). Ponadto, wraz z Jolantą Chrzanowską-Pieńkos, opublikował Słownik artystyczny Paryża i regionu Ile-de-France (Warszawa 1996) oraz Leksykon polskiej sztuki XX wieku (Poznań 1997).