Archiwa artystyczne często powstają (i pozostają) poza instytucjami – w prywatnych pracowniach, mieszkaniach, wśród artefaktów, dokumentów i fotografii gromadzonych przez lata. Podczas spotkania zastanowimy się, kto może i powinien brać odpowiedzialność za takie zbiory: spadkobiercy, instytucje publiczne czy może środowisko sztuki? Jak je porządkować i zabezpieczać, zachowując przy tym cechy osobistego, narastającego przez lata zbioru? Czy powinny być udostępniane badaczom i publiczności, a jeśli tak, to w jaki sposób? I czy istnieją dziś formy wsparcia dla opieki nad archiwami i pracowniami artystycznymi?

W 2025 roku Zachęta podjęła działania mające na celu uporządkowanie archiwum Krystyny Wojtyny-Drouet przechowywanego w pracowni na warszawskiej Ochocie. Obejmowały one opracowanie zasobu, konserwację oraz zabezpieczenie archiwaliów. Zdigitalizowano unikatowy zbiór obejmujący 280 rysunków, projektów i szkiców, 100 tekstów i materiałów dotyczących sztuki i technik tkackich, w tym 78 próbników wybarwień wełny, 140 jednostek dokumentacji aktowej oraz 50 odbitek fotograficznych i materiałów dokumentujących wystawy. Archiwum nie zostało przy tym rozproszone – wszystkie oryginalne materiały pozostały w pracowni artystki.

Do rozmowy o archiwizacji zbiorów artystycznych zaprosiliśmy artystkę Agnieszkę Grodzińską, która podczas pracy z materiałami z archiwum Krystyny Wojtyny-Drouet przygotowała pracę prezentowaną na wystawie, Małgorzatę Pankowską-Dowgiało, pełnomocniczkę dyrektorki Centrum Archiwistyki Społecznej ds. edukacji i wsparcia archiwów społecznych oraz Michała Krasuckiego, stołecznego konserwatora zabytków zaangażowanego w działania na rzecz ochrony warszawskich historycznych pracowni artystycznych.

Spotkanie towarzyszy wystawie Krystyna Wojtyna-Drouet. Ja dla siebie nie istnieję.

Partner: