ŁUCZNICZKI to performans ruchowy, inspirowany pomnikami łuczniczek, wykonanymi przez Ferdinanda Lepcke (1908) i Marcina Jagodzińskiego-Jagenmeera (2013). Finalny kształt rzeźb poddany zostaje dekonstrukcji, a produkcja napięcia w ciele staje się metodą wytwarzania i burzenia formy ruchowej. Kryst i Sikora oddają Łuczniczkom swoje ciała, twarze i głosy. Wdzierają się pod powierzchnię symbolu, uruchamiają go i nadają mu siłę sprawczą. Eksplorując tematykę kobiecego doświadczenia w sztuce i fizyczność emocji, projektują ucieleśnioną tożsamość poddawaną ciągłej transformacji. Performans prezentowany w Zachęcie, przed której gmachem stoi pomnik Peowiaka Edwarda Wittiga (1933) i której zabytkową klatkę schodową wieńczy rzeźba Gladiatora Piusa Welońskiego (1880-1882), pozwala spojrzeć na pracę Kryst także w kontekście relacji pomiędzy tym, co kobiece. a tym, co męskie.

ŁUCZNICZKI. Muza jako katalizator twórczości.
ŁUCZNICZKI. Statyczny obraz rzeźbiarski jako obiekt kontemplacji.
ŁUCZNICZKI. Napięcie jako środek aktywizacji ciała.
ŁUCZNICZKI. Drżenie ciała jako strategia emancypacyjna.

Performans ŁUCZNICZKI jest kontynuacją praktyki choreograficznej prowadzonej przez Agnieszkę Kryst od 2015 roku, w której. tworząc indywidualne partytury i pracując nad kompozycją ciała w czasie rzeczywistym, artystka eksploruje emocje i dekonstruuje ich wizualne realizacje.

koncepcja i choreografia: Agnieszka Kryst
kreacja i wykonanie: Agnieszka Kryst i Katarzyna Sikora
dramaturgia: Anka Herbut
muzyka: Kamil Tuszyński

Performans powstał w ramach rezydencji artystycznych Galerii Miejskiej bwa w Bydgoszczy.

Program „Zachęta na lato / Plac Małachowskiego 3” został zrealizowany dzięki wsparciu finansowemu miasta stołecznego Warszawy: