Praca dotyczy odzyskiwania widzialności przez wykluczaną ze społeczeństwa grupę Głuchych. Autor jest osobą głuchą komunikującą się w polskim języku migowym. W swoich pracach z zakresu sztuk wizualnych unika jednak używania tego języka. W wideoinstalacji, której główną częścią jest dokamerowy performans, Kotowski po raz pierwszy łamie tę zasadę. Choreografia ciała jako taniec (a w domyśle śpiewanie) łączy się tu z komunikowaniem w języku migowym, co podkreśla gra słów zawarta w tytule pracy. Artysta ubrany jest na czarno — typowy kolor stroju tłumaczy na język migowy, stanowiący tło dla ich dłoni w ruchu. Wybór tego konkretnego ubioru — damskiego kostiumu kąpielowego w zestawie z różowymi crocsami jest nie tylko gestem odejścia od tradycji, ale też queerową grą zwracającą uwagę na sprawy tożsamości i stereotypów związanych z identyfikacją płciową.

„Podstawą choreografii jest ruch bioder podobny do bujania się podczas tłumaczenia piosenek na język migowy. To nawiązanie do tytułu, w którym przez podobieństwo słowa »SIGNING« (migać) i słowa »SINGING« (śpiewać) artysta wyraża niezgodę na traktowanie jego codziennego języka jako ozdobnego tańca. Przez większą część performansu Kotowski wciela się w postać dumnego mówcy, który wprawnie manipuluje widownią. […] W pewnym momencie jednak wyraźnie zmienia się w osobę pełną bezsilności, a następnie narastającej złości. Wreszcie, wykrzykując słowo »word«, używa własnego głosu. To przejmujący moment desperackiego sięgnięcia po komunikację mówioną, która dominuje w naszej rzeczywistości. Performer odtwarza znaki języka migowego prześmiewane w memach. […] Uzyskuje sprawczość, zapożyczając narzędzia przemocowej władzy” — pisała Jagna Domżalska.

Tkanina z różowej satyny stanowi ramę dla performansu, integralną część wideoinstalacji — wylewa się z ekranu monitora i zawłaszcza przestrzeń, podkreślając pragnienie widzialności.