Artystka często umieszcza postać na tle pejzażu, inspirację dla swojego malarstwa czerpie właśnie z przyrody. Czasami są to małe postaci na tle rozległej scenerii, jak na płótnach Breughla, innym razem to postać zajmuje pierwszy plan (jak np. na obrazach: Portret z 1972, Bez tytułu z 1968). Kinga Kawalerowicz określa następująco związki między naturą a człowiekiem na płótnach artystki: „Przywiązując dużą wagę do czystej malarskiej formy Barbara Olszyńska nie wyrzeka się jednak metaforycznej wizji człowieka- zarazem bliskiego naturze, jak i wyobcowanego z niej, poprzez świadomość własnej ludzkiej kondycji”*.

* K. Kawalerowicz, Katalog do wystawy Barbara Guzik-Olszyńska. Malarstwo, Galeria sztuki Artemis, Kraków 1999.