prowadzenie: Viola Damięcka, Aleksandra Kędziorek i Anna Ptak
zbiórka: przed kamienicą przy ul. Okolskiej 3
tłumaczenie na PJM: Joanna Ciesielska

Jednym z projektów prezentowanych na wystawie Amplifikacja natury w Pawilonie Polskim na tegorocznym Biennale Architektury w Wenecji jest kompleks sportowy Warszawianka, który zaprojektował zespół Zakładów Artystyczno-Badawczych przy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierownictwem Jerzego Sołtana. Budowa ukończona została w 1972. Już w tym samym roku Warszawianka otrzymała tytuł „Mister Warszawy” — nagrodę architektoniczną przyznawaną w latach 1959–1980 najwybitniejszym realizacjom w stolicy. Ten kompleks sportowy usytuowany na skarpie Wiślanej niemal w centrum Warszawy — dziś zaniedbany i mało znany w całości — w latach 70. gromadził nawet siedem tysięcy osób dziennie.

Podczas drugiego spaceru opowiemy o Warszawiance jako dziele integrującym procesy przyrodnicze i wyzwania projektowe. Kompleks sportowy Warszawianka jest rzeźbą terenu, urządzeniem społecznym oraz kompozycją architektury i zieleni równocześnie. O interdyscyplinarnej metodologii Zakładów Artystyczno-Badawczych powołanych przy warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych do jej stworzenia opowie historyczka architektury i kuratorka Aleksandra Kędziorek oraz członkini Zespołu Viola Damięcka. Opowiemy też o analogicznych przedsięwzięciach z tego okresu i wyzwaniach, jakie dla budowy i rewitalizacji niosą biologiczno-geologiczo-budowlane ustroje.

W ramach programu towarzyszącego wystawie Amplifikacja natury zapraszamy na cykl spacerów po Warszawiance, przybliżających założenie od strony architektonicznej, geologicznej i konserwatorsko-historycznej. Podczas drugiego spaceru opowiemy o Warszawiance jako dziele integrującym procesy przyrodnicze i wyzwania projektowe. Kompleks sportowy Warszawianka jest rzeźbą terenu, urządzeniem społecznym oraz kompozycją architektury i zieleni równocześnie. O interdyscyplinarnej metodologii Zakładów Artystyczno-Badawczych powołanych przy warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych do jej stworzenia opowie historyczka architektury i kuratorka Aleksandra Kędziorek oraz członkini Zespołu Viola Damięcka. Opowiemy też o analogicznych przedsięwzięciach z tego okresu i wyzwaniach, jakie dla budowy i rewitalizacji niosą biologiczno-geologiczo-budowlane ustroje

Aleksandra Kędziorek — historyczka sztuki i architektury, kuratorka. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Od 2011 do 2017 roku pracowała jako kuratorka w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, gdzie prowadziła projekt badawczy poświęcony Zofii i Oskarowi Hansenom oraz opiekowała się ich domem w Szuminie. Przygotowywała wystawy, programy publiczne i seminaria poświęcone architekturze w takich instytucjach jak Yale School of Architecture w New Haven, Fundacja Bauhaus Dessau, MACBA w Barcelonie, Serralves Museum w Porto, La Loge w Brukseli czy Index w Sztokholmie. Stypendystka Programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska” (2017), Fundacji Bauhaus Dessau (2016), Programu „Polska kultura na świecie” Instytutu Adama Mickiewicza (2015), Graham Foundation for Advanced Studies in the Fine Arts (2013), Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2010-11), DAAD (2010).

Violetta Damięcka — artystka. W 1962 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (promotor: profesor Jan Kurzątkowski). W latach 1958–1979 pracowała w Zakładach Artystyczno-Badawczych Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w Pracowni Profesorów Jerzego Sołtana i Zbigniewa Ihnatowicza. W latach 1979 – 1997 projektantka w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego. W 1998 roku uzyskała kwalifikacje I stopnia na Wydziale  Wzornictwa Przemysłowego ASP w Warszawie.  Recenzenci profesorowie Jacek Sempoliński, Stanisław Trzeszczkowski , Wojciech Wybieralski. Projektowała wystawy, m. in. dla Zamku Królewskiego w Warszawie, Zachęty,  Muzeum Teatralnego, Muzeum Literatury,  Muzeum Pałacu w Wilanowie, Muzeum Fryderyka Chopina, Muzeum Więzienia Pawiak,  Rady Ochrony Walk i Męczeństwa, Wydziału Kultury  m.st. Warszawy, Rady Europy.

Anna Ptak — kuratorka projektów artystyczno-badawczych, z wykształcenia antropolożka kultury, zainteresowana ekologicznymi i politycznymi uwikłaniami praktyk kulturotwórczych. Redaktorka książek, współkuratorka międzynarodowego programu rezydencji i kuratorka wystaw w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, mi.in. kurz/dust/ghobar (2015, z Amandą Abi Khalil), Maja Bekan: 23 zgromadzenia (2017), Blue Box. Five Pieces on a Background (2016, Izolyatsia, Kijów). Kuratorka wystawy Amplifikacja natury prezentowanej na tegorocznej 16. Międzynarodowej Wystawie Architektury — La Biennale di Venezia.