Wszystkie dziedziny sztuki doznają uszczerbku w czasach konfliktów zbrojnych. Jednak architektura wydaje się szczególnie narażona na zniszczenia wojenne. Budynków nie da się schronić w bezpiecznym miejscu. Ich losy często stają się metaforą wojennej tragedii: ruiny to samoistne pomniki, a podnoszenie budowli z gruzów nabiera wymiaru symbolicznego. Rolą architektury jest także stworzenie materialnej ramy dla społecznych rytuałów: żałoby, upamiętnienia, oddania hołdu.

Zwiedzając aktualne ekspozycje przyjrzymy się różnym wymiarom relacji wojny i architektury. Zobaczymy instalacje architektoniczne zrealizowane przez Jacka Damięckiego dla upamiętnienia II wojny światowej oraz zastanowimy się jak korespondują one z projektem Krzysztofa Wodiczki i Jarosława Kozakiewicza  Rozbrojenie kultury. Na wystawie Polska - kraj folkloru? porozmawiamy o wymowie „architektury dla ludu" wznoszonej w powojennej Warszawie, zaś Kaligrafie społeczne ukażą nam obrazy wojen na Bliskim Wschodzie widziane oczami artystów.

prowadzenie: Paula Kaniewska