Folklor i ludowość były, i często pozostają, narzędziami egzotyzacji oraz estetyzacji wsi i jej mieszkańców. „Ludowość” była miejską reprezentacją wsi, „lud” był Innym nowoczesnego inteligenta, a „ludowy artysta” — Innym artysty wykształconego. Przekonania te mają swoje zakorzenienie w metanarracji o autentyczności i jej związku z pierwotnością — z naturą jako opozycją do kultury oraz z dzikusem, który symbolizuje dzieciństwo ludzkości.

Piotr Kowalski podkreśla, że: kultura ludowa — zmitologizowana przez politykę i tradycję — dodatkowo jeszcze mityzowana przez naukę, która ma ją opisywać — stawała się często wygodnym materiałem do wygrywania rozmaitych aktualnych potrzeb politycznych. Ponadto opisy tworzone przez ludoznawców należy czytać jako wyraz skonwencjonalizowanego „miejskiego gadania” na temat chłopa, a nie po to, ażeby się dowiedzieć, jakim ten chłop był naprawdę — zauważa Zbigniew Libera. Dlatego publiczność miejskich prezentacji kultury ludowej może więcej dowiedzieć się o sobie niż o wsi, którą ta ludowość reprezentuje.

Ewa Klekot — antropolożka i tłumaczka, wykłada na Uniwersytecie Warszawskim i w School of Form w Poznaniu. Jest członkinią rady redakcyjnej „Ethnologia Europaea” oraz redakcji „Zbioru Wiadomości do Antropologii Muzealnej”. Zajmuje się antropologicznymi badaniami dziedzictwa i muzeów, a także antropologią dizajnu i sztuki. Szczególnym polem jej zainteresowań jest zagadnienie społecznego konstruowania sztuki ludowej i prymitywnej, materialność rzeczy uznawanych za dizajn, sztukę, zabytek czy eksponat muzealny oraz wątek zróżnicowania potencjału sztuki — kiczu.