Wydarzenie w ramach projektu Rozbrojenie kultury. Projekt Instytutu Rozbrojenia Kultury i Zniesienia Wojen im. Józefa Rotblata.

prowadzenie: Katarzyna Kasia

Jeśli tylko dokonamy właściwego wyboru, mamy szansę trwale powiększyć zasób szczęścia, wiedzy i mądrości. Czy powinniśmy zamiast tego wybrać śmierć tylko dlatego, że nie jesteśmy w stanie zapomnieć o ciągłych sporach? Jako ludzie zwracamy się do naszych bliźnich: przypomnijcie sobie o swoim człowieczeństwie i zapomnijcie o wszystkim innym!

— pisali w 1955 roku Bertrand Russell i Albert Einstein w Manifeście wzywającym do zaprzestania wyścigu zbrojeń jądrowych. Jednym z rezultatów tego wystąpienia stało się powołanie wielkiego pacyfistycznego ruchu Pugwash, działającego na rzecz likwidacji broni masowej zagłady. Na czele organizacji stanął, pracujący w Wielkiej Brytanii, polski fizyk Józef Rotblat. W 1995 roku Pugwash i jego przywódca zostali uhonorowani Pokojową Nagrodą Nobla.

Krzysztof Wodiczko i Jarosław Kozakiewicz proponują zmianę charakteru warszawskiego Placu Piłsudskiego. Pod płytą placu, będącą sceną dla wojskowych uroczystości przy Grobie Nieznanego Żołnierza, chcieliby zbudować Instytut Rozbrojenia Kultury i Zniesienia Wojen im. Józefa Rotblata. Gest artystów zwraca uwagę na problem militaryzacji kultury opartej na micie wojen, walki i śmierci. Odnosi się do utrwalonych w zbiorowej wyobraźni klisz — opowieści o romantycznym bohaterstwie i niekończącym się odradzaniu ojczyzny z popiołów. Być może projekt jest utopijny. Pozostaje jednak pytanie o możliwość samego rozbrojenia kultury w czasach, kiedy apel Russella i Einsteina niepokojąco zyskuje na aktualności — Zgotujemy zagładę rodzaju ludzkiego, czy ludzkość zrezygnuje z wojny?

Podczas spotkania zastanowimy się jakie miejsce we współczesnej kulturze zajmują narracje gloryfikujące wojnę? Czy koncepcja „obalenia wojny” da się pogodzić z założeniami pokojowego porozumienia? Na czym powinny polegać strategie rozbrajania kultury i czy są potrzebne? Jaka jest rola artystów w działaniach na rzecz pokoju? Wreszcie czy sam projekt nie jest przemocową ingerencją w przestrzeń i narzuceniem sposobu patrzenia na to miejsce?