Ulubionym tematem człowieka jest on sam. Prawie zawsze mówi o sobie – tym więcej, im bardziej stara się tego nie robić. Wystawa Alicji świetnie ilustruje tę zależność: składają się na nią najbardziej uniwersalne motywy malarskie na świecie, ale zastosowane w taki sposób, że można je odczytywać jako wypowiedź na wskroś prywatną, niemal wyznanie. A jeśli się coś wyznaje, to oznacza, że swoje osobiste przemyślenia uważa się za godne ogłoszenia światu.

Wszystkie artystki tak uważają, nie wyłączywszy Alicji i mnie. Obie lubimy mówić o sobie, przy czym o ile odpowiednio nadane ogólniki mogą nabrać szczególnego znaczenia, o tyle także prywatę da się w dobrym sensie uprzedmiotowić i uogólnić. Jeśli coś zachodzi w moim przypadku, to znaczy, że zachodzi w ogóle. Jest na to w przyrodzie miejsce.

Podczas spotkania w Miejscu Projektów Zachęty porozmawiamy z Alicją na ten i wiele pokrewnych tematów. Rozmowę poprzedzi krótki odczyt tekstu pochodzącego z moich dzienników, ze względu na które Alicja zaprosiła mnie do udziału w projekcie. Autobiografizm jest poparty potężną tradycją, co nie zmienia faktu, że publiczne autodafe to kosztowna i ryzykowna strategia twórcza, bo z zasady wychodzi się na narcyzę (kolega kurator po przeczytaniu moich tekstów podarował mi książkę Die verletzte Diva) i naraża się na śmieszność.

Ale czy da się inaczej? Moje ja ciągnie się za mną jak kula u nogi, co dodatkowo komplikuje czwarta zasada dynamiki, głosząca, że ja to ktoś inny. O tym także będziemy rozmawiać.

Weronika Wronecka – absolwentka Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (fotografia, intermedia) i Uniwersytetu Adama Mickiewicza (filozofia). Adiunkt na Wydziale Fotografii Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. W latach 2019–2021 redaktor naczelna magazynu „Postmedium”. Autorka prac z pogranicza sztuk wizualnych (rysunek, film eksperymentalny, animacja) i literatury, tekstów o sztuce i edukacji artystycznej (Metafizyka dla artystów), opowiadań oraz dzienników.