„Be you on YouTube”. Ten anonimowy cytat, porada dotycząca „bycia sobą na Youtube” jest skierowany do vlogerów – twórców popularnych video-dzienników. Pierwszy tego rodzaju zapis powstał w 2000 r. i od tego momentu grupa ludzi generujących treści wideo oparte o własne przeżycia i doświadczenia stale rośnie. Vlogi to rejestracja zarówno codziennych, wręcz trywialnych czynności (oglądana najchętniej) i dalekich podróży, porady i omawianie kupionych produktów (specjalna kategoria vloga „haul”), ale także intymne zwierzenia vlogerów przed tysiącami widzów. Vlog stał się popularnym środkiem ekspresji, ale też sposobem zarabiania pieniędzy i narzędziem napędzania konsumpcji.

Formę dzisiejszych vlogów, które w najprostszej i najczęściej stosowanej formie są nagrywaniem samego/samej siebie i bezpośredniego zwracania się widzów, odnajdujemy we wczesnych pracach wideo Susan Mogul.

Na początku lat 70. artystka, używając przenośnej kamery, opowiadała o swoich przeżyciach i o historii swojej rodziny, a w szczególności matki, czego przykładem jest praca Dressing up (1973) – „odwrotny striptiz”, w którym artystka ubiera się przed kamerą, opowiadając o poszczególnych częściach zakładanej garderoby. Prace Mogul, często zabawne, jednocześnie mówiące o ważnych kwestiach społecznych, będą dla nas punktem wyjścia do przyjrzenia się kobiecemu wideo lat 70. w USA. Ówczesne artystki, w tym sama Susan, wypracowały język wizualnej wypowiedzi, który dziś, zwykle w sposób nieuświadomiony, jest powszechnie używany przez nas m.in. w mediach społecznościowych (selfie, vlogi i in.).

dr Marika Kuźmicz – historyczka sztuki, kuratorka, wykładowczyni, dziekana Wydziału Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich ASP w Warszawie, wykładowczyni Collegium Civitas. Prezeska Fundacji Arton (od 2011 r.), organizacji zajmującej się opracowywaniem archiwów artystek i artystów lat 70. oraz Fundacji im. Edwarda Hartwiga (od 2017). Dwukrotna stypendystka MKiDN, stypendystka Miasta St. Warszawy. Autorka i redaktorka licznych książek o sztuce, w ostatnim czasie m.in. Ludmiła Popiel i Jerzy Fedorowicz (2019), Edward Hartwig. Fotografiki (2019), Jan Dobkowski (2020), Barbara Kozłowska (2020), Paweł Kwiek. Zrobić niemożliwe światło (2021), Tapta (2021). Pomysłodawczyni i koordynatorka bazy www.forgottenheritage.eu. Organizatorka międzynarodowych konferencji poświęconych archiwom artystek i artystów Revisiting Heritage (2018) oraz sztuce artystek z Europy Środkowo-Wschodniej The international conference Not Yet Written Stories. Women Artists in CEE (2021). Obecnie pracuje m.in. nad wystawą i monografią Jerzego Rosołowicza.