Muzyka chętnie przegląda się – samoświadomie lub nie - w malarstwie, rzeźbie, literaturze. Wątki - nawet jeśli pojawiają się w uniwersum dźwięków – to zapośredniczone właśnie przez literaturę. Tymczasem tkanina artystyczna wydaje się być świetną matrycą dla współczesnej wrażliwości muzycznej i jej adekwatnych formalnych upostaciowień.

Spróbujmy więc: 

Osnowa. "Modalny liryzm, wyraźny smutek i ponura nostalgia" – mówił o specyfice litewskiego minimalizmu muzycznego jego wybitny znawca Krzysztof Droba.

Wątek. "Kombinacja wzorów tekstylnych oraz muzyki indyjskiej" – opisuje swoje własne utwory Egidija Medekšaitė.

Taka minimalistyczna, dwuwymiarowa definicja twórczości litewskiej kompozytorki ukrywa to, co w niej najważniejsze. Głębię. Nieskończoność mikrotonowej struktury dźwięku muzycznego. Trwanie nieśmiertelnego Atmana. Bezdenną pamięć kulturową sięgająca rozległych równin prehistorycznej Anatolii. Ostatecznie i autorka, i odbiorcy tej muzyki medytują tylko nad dźwiękową materią, która sama przyjmuje znaną od zawsze, a jednocześnie cudownie nieprzewidywalną formę.

Kameralne dzieła Egidiji Medekšaitė wykonają wybitni polscy kameraliści i improwizatorzy.